TEKSTEN / TEXT / ABOUT

EVELYN SNOEK


Snoek’s work is the result of years of efforts and experience in the art world. She has practiced as a painter and graphic artist since the 1993, when she graduated.
In her studio in The Hague (The Netherlands) she developed the ability to shift from a genre to another over the years with the simplicity and sensitivity that only great artists have and are capable of. As a result of that, the observer can easily see, especially, in her latest works where the simplicity, the surface, the texture, the shape, the thickness, the angles along with the colours become the main characteristics of her artworks.
But, don’t get me wrong, her work is much more than that; Evelyn’s art is all about extraordinary creativity, freedom - expressed by the magnificent use of colours - awareness and her elegant ability to create artworks that are able to talk directly and explicitly to the audience in a very distinctive and remarkable way.
It seems like that every single piece has a mysterious, interesting and fascinating story to tell.
They look so intense and deep that you cannot just simply watch them but there is some sort of uncontrollable power that force you to stare at them for ages trying to understand the secret which is confined into each of them.
Evelyn has this visionary and innovative way of making art that immediately make her work stands out from the crowd.
I would not call her pieces neither paintings nor sculptures.
They are just much more complex than that and it is not easy to categorise what she does; perhaps the best way to name them is “wall sculpture” which, in other words, it simply means the perfect combination and balance between the two forms of art I have mentioned above. Her work is bold, provocative and sexy due to its three-dimensional shape. It engages people in a very sensual, sassy and yet smart way.
Looking at her work it is like submerging yourself into layers and layers of time, space, fluidity, colour and virtuosity.
All those elements that she tested, studied and finally mastered after years of hard work and practice. You end up by being hypnotised by the depth and powerful charm that they emanate.
They have that ability to make people let into her intimacy, into her world made of freedom and joy. You will immediately feel ecstatic in front of one of her pieces of art because she is capable of making people dream and crave after her work.
In her practice the process is key: the multi-layers sediment - each one - for a long time and it takes ages to complete a single piece, like those Renaissance Italian painters that with their astonishing “frescos”, those ones that, still now - after centuries - decorating the most beautiful and breath-taking churches and palaces, have changed the way to look at, understand and interpret art in the history of the humankind.
This long process adorns her work and make it looks so intense and precious that you feel the desire of dive into it and to be embraced by the depth of its colour and the powerful and vibrant energy that releases. Eye-catching, good looking and yummy; yes, because looking at that it makes you feel an incredible desire of biting a piece of it like a delicate and tempting slice of cake.
Those above are just few of the adjectives to describe what she makes but it is also - and above all - a thoughtful, precious and elegant work.
Snoek’s work is about life: that is why every single piece of hers has its own good-looking body and wonderful soul.

“The soul becomes dyed with the colour of its thoughts“
Marcus Aurelius


Nicolò Baraggioli
London, May 2020



ART MATTERS 2


ARTIST STATEMENT

Evelyn Snoek is a painter best known for her colourful paint sculptures.
Building a painting by repetition, working in series, layering and the application of ordering principles, thinking in terms of texture and structure and working with stacking effects underline that distance only really disappears when something is made tangible.What you see are layers of time, space, fluidity and colour. Because all art expressions that make ideas tangible, eliminate the distance between the viewer and the work of art. That experience of unification through which we can be touched or touched literally.
The art of Evelyn Snoek has reached an apotheosis after years of experience and hard labour. The search for the essence of painting took her many years of working in many styles from works in large scale and in series with associations from landscape and chemical processes – because of a fascination for alchemy and the physical characteristics of paint, she worked in oil paint and as an graphic artist and made etchings – until the destruction and cutting up of the canvases to search for a new definition of Space and Time.
The intense way of painting and the search for meaning and content changed over time to the quest of painting itself. The medium is the message.
The pouring of paint has always been a consistency and because of the paint which became lost on the floor she started to use plastic containers in which she collected the fluid, by now, acrylic paint. Recycling of materials also became a subject. And because of the shapes and forms from the plastic containers which were sculptural by themselves, she started to use them as a mould.
As a replica for making a sculptural paint work. The works became also more minimalistic and concentrated in form and shape.
But the main focus in her work has always been the paint itself as a carrier of meaning and content. Paint, with or without all kinds of additives, can evoke all kind of sensations and aesthetic appearances. In this sense also, Black is as a colour extra significant. Colour as real part of a physical universe. Black is fascinating, it is infinite and revolutionary.



duo exhibition TZO043 Evelyn Snoek & Jan Hendriks


De schilderkunst van Evelyn Snoek is een pleidooi om te vergeten wat je over schilderen hebt geleerd, en om te vergeten wat je daarbij precies hebt gezien. Het is een onderzoek naar de fundamenten van het schilderen zelf, en tegelijk een verkenning naar wat kleur in een ruimte betekent. Daarbij is haar atelier als een laboratorium waar onderzocht wordt wanneer een schilderij ophoudt een schilderij te zijn, wanneer het massa krijgt, zich als object met de ruimte verhoudt.
The art of painting by Evelyn Snoek is a plea for forgetting what you have learned about painting and for forgetting what you have seen. It is an investigation into the foundations of painting itself, and at the same time an exploration into what color means in a space. In addition, her studio is like a laboratory where it is investigated when a painting ceases to be a painting, when it gains mass, relates as an object to space.

Tentoonstelling: duo exhibition TZO043 Evelyn Snoek & Jan Hendriks @ Bos Fine Art , The Hague Van 5 maart - 22 maart / March 5th - March 22th 2020



3mtr LOOF


Over afstand gesproken: 3 meter Loof: dat is precies de afstand die Evelyn Snoek krijgt en nodig heeft om ons ervan te overtuigen dat zij zich door haar intuïtie en ruimtelijke benadering verbonden weet met Terri Brooks en Harmen van der Tuin. Vanuit de stockruimte werpt zij zichtlijnen uit naar het werk van de hoofdexposanten. Ook Evelyn Snoek koestert materiaalonderzoek. En ook zij gebruikt vorm en materie om tot de essentie van kunst door te dringen. De artistieke bevindingen en uitkomsten zijn weliswaar van een andere aard en hoedanigheid, maar er bestaat wel degelijk geestverwantschap met haar mede-exposanten. Via een alternatieve sluiproute minimaliseert Evelyn Snoek de afstand tussen hun werk en haar enerverende kunst. Het toepassen van ordeningsprincipes, het denken in textuur en structuur en het werken met stapelingseffecten onderstrepen dat afstand pas echt verdwijnt wanneer iets tastbaar wordt gemaakt. Want alle kunstuitingen die ideeën tastbaar maken, heffen de afstand tussen de beschouwer en het kunstwerk op. Het is die ervaring van eenwording waardoor we letterlijk en figuurlijk aangeraakt of geraakt kunnen worden.

(citaat openingswoord Wim van der Beek)
Tentoonstelling: 3mtr LOOF @ galerie LOOF, Jubbega, Friesland (2018)



KOPFKINO


OPENINGSWOORD DOOR GEERT SCHRIEVER, CONNAISSEUR

voor Evelyn Snoek en Hans Könings

De verhalen ((of het ontbreken (van delen) ervan)) KOPFKINO heet het hier vandaag. KOPFKINO: nur oder hauptsächlich in der Fantasie, in der eigenen Vorstellungskraft ablaufende Vorgänge, Geschehnisse... Daar wil ik het over hebben: Geshehnisse, gebeurtenissen, of verhalen die we vermoeden te zien of liever: fragmenten uit de Kopfino’s van Hans en Evelyn, even in deze volgorde omdat de een de ander uitnodigde. De een Hans, oude bekende en goede vriend, en die erbij kwam is Evelyn, nieuw gezicht en voor mij tot dan onbekend werk. Ik ging eens kijken. Kijken of ik overeenkomsten of juist grote verschillen kon ontwaren, kon ik duiden? En wat me meteen opviel is dat je bij allebei maar fragmenten ziet, kleine stukjes verhaal, tipjes van sluiers in dit werk -wat zo goed samenvalt in deze tentoonstelling- zijn ons toeschouwers slechts gegund. Invullen wordt er van ons verwacht om het te begrijpen. Let op! binnen de lijntjes blijven anders wordt je afgeleid. Bij Hans waar de comic en filmstills zo duidelijk van invloed zijn, zijn taal geworden, zie je een vlak plaatje, vlakker kan niet, hooguit 2 kleuren. Eigenlijk is het zwart/wit met een steunkleur, uitvergroot met een voorstelling die mij jongensdromerig lijkt, uit het universum vlak naast het reële en bij Evelyn zie je die bommen kleur en materie. Gebalde energie maar door de vorm: het samenvouwen, het weer dichten, geconcentreerd op zo weinig vierkante centimeters móet wel het 3D worden, het wordt van het frame de ruimte in geperst en geduwd. Zoveel te vertellen allebei en zo weinig meteen duidelijk. Je wilt bij Hans óók de tussenliggende plaatjes zien en bij Evelyn vraag je je af wat de samenvouwing verborgen heeft. hauptsächlich in der Fantasie, in der eigenen Vorstellungskraft Jawohl daar staat het toch: de eigen voorstellingskracht daar kijken we hier naar, dit is de keuze, hier moeten we het mee doen. Zien, kijken, tasten, ruiken we verder... Een noodlanding van de heilige geest: Zien we bij deze kunstenaars wellicht niet fragmenten maar samenvattingen? Waarvan doen de linoleumsnedes verslag? Die mooie vrouw en de hartverscheurde jongen, de wuivende boom met de wijzende robot die zo door dat witte gat gaat stappen -of misschien ook niet- en het nachtelijk vliegtuig met de jonge geoloog, zijn het hoofdrolspelers of figuranten? Waar verbinden zij zich: hauptsachlich in der Fantasie. En dan de die klonteringen, die opgeborgen kleurvlakken, die tot raadsel gemaakte eerdere verhalen voordat ze gevouwen werden: pure verleiding. Geiligheid die ook ordening is: de uitwaaieringen die gekadreerd werden, zijn die misschien verlegen en existeren zij in valse bescheidenheid? De bronnen bevinden zich in ieder geval: hauptsachlich in der Fantasie. Hans haalt door zijn techniek -die hij tot in de puntjes beheerst- de rasterpunten, het grid waaraan de afbeelding zich normaal vasthoudt, helemaal weg en komt tot ver doorgevoerde, ik zou het kaalheid willen noemen. Volledig gestripte voorstellingen in keihard zwart-wit en gek genoeg of daardoor roepen ze emoties op. Dat deden de grijsgetinte foto’s waar ze vandaan komen eigenlijk niet meer omdat zij die afgebeeld werden en zij voor wíe ze afgebeeld werden: de geliefden, allemaal dood zijn. De kijker is veranderd, dat zijn wij geworden en Hans heeft de beelden vertaald voor ons naar die kaalheid waardoor ze een andere lading dan voorheen gekregen hebben. In Duitsland heeft iemand dat proces ooit als atomisiert omschreven: ge-atomiseerd en dat vind ik prachtig. Evelyn is aan het schilderen maar zij is het schilderij voorbij. Zij stapelt, giet, vouwt, duwt en trekt en hergroepeert. Het mer a boire dat het was, the sky is the limit wordt door haar met discipline juist teruggebracht, weer geconcentreerd naar een raster van verleidelijke, raadselachtige object-achtige materiaaldingen. De som der delen is een verzameling die geheimzinnig existent is, van wachters die iets lijken te bewaken, behalve het werk Window: dat flapt het er letterlijk uit en is bijna hoerig in de presentatie van haar werkelijkheid. hauptsächlich in der Fantasie, in der eigenen Vorstellungskraft Maar die hebben wij als kijker ook, laten wij onszelf belonen door de geheimen te ontfutselen met onze eigen Vorstellungskraft en de kunstenaars bedanken voor de aangereikte werken die (ook nog) zo mooi zijn en waar zoveel aan te beleven valt.

Geert Schriever Den Haag, zondag 24 IV 2016



Over het werk


Het probleem om te definiëren wat een schilderij in feite is, zonder in formele uitspraken te vervallen, wordt moeilijker naarmate het werk persoonlijker wordt en dichter bij de beschouwer komt. Het gaat een relatie aan, zonder dat het een gezicht krijgt.

‘Een schilderij is geen venster waardoor je in de verte kunt kijken; driedimensionale effecten zijn pure illusie. Een schilderij is een plat oppervlak waarop verf zit.’

Vroegere abstracte schilders hadden het belang van vlakheid onderkent, maar wisten niet hoe ze verder moesten gaan. Ze gebruikten verf op een manier waardoor een vlak nog altijd verdeeld werd in lijnen, vormen, contouren en kleuren. Tot er een moment kwam dat het vlak niet meer gebruikt werd als drager van een al dan niet herkenbare voorstelling, maar als arena voor een gebeurtenis, een event. Op het oppervlak van het schilderij wordt het schilderproces ten tonele gevoerd, dat is te zien, en dat is ook het enige dat te zien is. Een volgende stap is om het doek van het raam te nemen, en het als object te beschouwen. Een object dat gemanipuleerd wordt, bijna tot sculptuur wordt verklaard. De schilderkunst van Evelyn Snoek is een pleidooi om te vergeten wat je over schilderen hebt geleerd, en om te vergeten wat je daarbij precies hebt gezien. Het is een onderzoek naar de fundamenten van het schilderen zelf, en tegelijk een verkenning naar wat kleur in een ruimte betekend. Daarbij is haar atelier als een laboratorium waar onderzocht wordt wanneer een schilderij ophoudt een schilderij te zijn, wanneer het massa krijgt, zich als object met de ruimte verhoudt. Daarbij wordt de rol van de drager, het spieraam, ter discussie gesteld. Wat is nu precies het schilderij? Het gedeelte wat op het raam gespannen zit, of de drager, of horen ze onlosmakelijk bij elkaar? En is een schilderij nog een schilderij als het opgerold in een hoek ligt, en we alleen nog sporen van verf op de randen kunnen zien? En is het nodig dat verf een doek nodig heeft om een schilderij te zijn? Vragen die vaak erg theoretische verhandelingen opleveren, maar door Evelyn Snoek op een briljante manier en zeer afdoende manier worden beantwoord.

Het atelier is overvol met resten. Resten opgedroogde verf, resten kapot linnen, resten verpakkingsmateriaal waar verf op gemorst is, stapels besmeurde bakken; op alles zit verf. Op de spieramen, op papier, op stukken rubber. Maar dan valt ineens een regelmaat op. De resten opgedroogde verf blijken een stapel te vormen, een sculptuur in de vorm van een doos, of een nieuw, dik schilderij. Stukken dik beschilderd doek, van het raam genomen, op elkaar gelegd zodat een dikte, een volume ontstaat, vellen van verf, huiden van kleur. Er is weinig vorm, er zijn geen lijnen, geen contouren, er is alleen nog maar materie en kleur.

Als je het atelier binnenkomt, is dat het eerste wat je ziet; een verzameling kleurige diamantjes, glinsterende toffeepapiertjes, een oogverblindende schatkamer vol kleur. Je zou alles op een witte muur willen plaatsen, of op een tafel leggen als een verzameling schelpjes of mooi gekleurde stukjes glas. Maar het zijn wel degelijk schilderijen, hoewel ze niet lijken te voldoen aan wat we onder schilderijen verstaan. Het zijn ook sculpturen, verfsculpturen die de ruimte dwingend bepalen. Er is geen enkele terughoudendheid, geen gêne, ze doet wat ze nodig vindt. Resten beschilderd linnen worden versneden en weer in elkaar gevlochten, ogenschijnlijke verfresten van een palet geschraapt en op elkaar gesmeerd, laag na laag na laag, zodat zich een nieuw beeld vormt. Gecontroleerde explosies van verf. En die controle is belangrijk. Het is alles nauwkeurig geregisseerd, ze weet precies wat ze doet. Je kijkt niet naar een stapel schijnbaar slordig op elkaar gelegde beschilderde doekjes, het is een stapeling dat nu een verf-object is, uiterst precies gerangschikt, het juiste aantal, op de enig goede manier passend.

Er is een absolute noodzakelijkheid voor het werk van Evelyn Snoek. Het gaat ver voorbij aan theoretische beschouwingen. Natuurlijk is het minimalistisch, fundamenteel en conceptueel. Maar tegelijk ook erg romantisch. Je valt voor de fantastische kleuren en vormen, je wordt direct uitgenodigd verhalen te verzinnen, en je nieuwsgierigheid wordt gewekt naar wat zich daarvoor op die doeken heeft afgespeeld. Waar die vellen verf van afkomstig zijn. Wat speelt zich af op die opgerolde doeken. Het is alsof er in een verleden schitterende landschappen, stillevens en naakten zijn ontstaan, en daarna in een vlaag, als in een explosie, versneden, verscheurd, vertrapt. En dan bij nader inzien weer zijn gereconstrueerd, in elkaar gevlochten, opgerold, de verf gehergroepeerd, de weggegooide stukken linnen op elkaar gelegd. Alles in een nieuwe schikking, in een andere volgorde. En volkomen onder controle. Het moment van dit besluit is van het grootste belang. Er is ongetwijfeld veel aan voorafgegaan. Dat maakt nieuwsgierig en verwachtingsvol.

There is an absolute necessity for the work of Evelyn Snoek. It goes far beyond theoretical considerations. Of course it is minimalistic, fundamental and conceptual. But also very romantic at the same time. You fall for the fantastic colors and shapes, you are immediately invited to make up stories, and your curiosity is aroused at what happened on those canvases before. Where those sheets of paint come from. What happens on those rolled up canvases. It is as if splendid landscapes, still lifes and nudes were created in a past, and then trampled, torn, torn, torn, as if in an explosion. And then on closer inspection, reconstructed, intertwined, rolled up, the paint regrouped, the discarded pieces of linen put on top of each other. Everything in a new arrangement, in a different order. And completely under control. The moment of this decision is of the utmost importance. Undoubtedly much has preceded it. That makes you curious and full of expectations.

Het is als het eind van een lang traject; er zijn geen wegen meer, toch moeten we verder.

Hans Könings
Berlin, augustus 2014


RECYCLE


In het werk van Evelyn Snoek is het hergebruik van materialen steeds vaker het onderwerp van haar kunst. In recent werk slaagt zij er zelfs in de beelddrager weg te laten en slechts gebaren in verf te tonen, waardoor zij haar werk weet terug te brengen tot de essentie. Een bewuste, interessante keuze na een ontwikkeling van jaren schilderkundig onderzoek.
Het intensieve, veelzijdige onderzoek van de afgelopen tien jaar laat de worstelingen zien met materiaal en beelddrager. In klein werk wordt bijvoorbeeld geweven textiel nagebootst in dikke lagen acryl en olieverf die in een monochrome kleur zijn aangebracht, waardoor het geheel eruit ziet als bewerkt steen of beton (“Tastbaar”, 2003). In een andere serie werken wordt er geen illusie van weefwerk geschilderd maar wordt er daadwerkelijk met diverse materialen geweven. De stroken tape en beschilderde repen textiel leiden tot een nieuw werk maar zijn eigenlijk hergebruikte materialen uit een eerder maakproces. De materialen worden door de kunstenares opnieuw gerangschikt waardoor er een intrigerend nieuw werk ontstaat, echter zijn de sporen van eerdere handelingen nog duidelijk zichtbaar (“Weefwerk”,2003).
Later wordt de tape nog vrijer toegepast en ontstaan ruimtelijke voorstellingen die in beweging lijken te zijn over de beelddrager, daarbij zelfs het spieraam blootleggend. In deze serie is duidelijk de nieuwsgierigheid en durf van de kunstenares te zien die afwijkt van gebaande paden (“Plooibaar”, 2006). In een ander werk worden fragmenten van gedroogde lagen verf opnieuw aangebracht op een canvas waarbij een spannende collage van vorm en kleur ontstaat, zoals in het werk “Multi” uit 2008.
Combinaties tussen tape en geschilderde banen verf leiden tot een expressionistisch lijnenspel en aantrekkelijke abstractie in de serie “Kanteling” uit 2009. Steeds vaker is dan ook het verschil in materiaal en beelddrager te zien, soms is de aanwezigheid van de originele beelddrager nog zichtbaar, zoals in het werk “Vierkant” uit 2011. Echter bestaat het werk hier alleen uit het losgemaakte beschilderde canvas. In het werk “Folded en “Rol” wordt het schildersdoek opgerold of gevouwen. Het schilderij is ruimtelijk object geworden, de voorstelling op het canvas is niet langer zichtbaar, dit maakt de kijker nieuwsgierig naar die betreffende voorstelling. De neiging ontstaat om de rollen weer in hun originele staat terug te brengen.
In het werk “Veld” uit 2011 weet Snoek tot de essentie van haar werk te komen, de verf is losgemaakt van de beelddrager. Een fragiele, dunne laag acryl en olieverf resteert, bevestigd direct tegen een muur of liggend op de grond.
Toch is het recente werk geen eindpunt na gedegen onderzoek. Er is een minimalistische werkwijze ontstaan die op een gegeven moment weer hergebruikt kan worden. Gerecyclede lagen verf verschijnen uiteindelijk wellicht weer op canvas of op andere beelddragers. Hergebruikt materiaal wordt opnieuw gerangschikt in figuratieve of abstracte vormen. De machine is weer van voor af aan begonnen.

(Tekst: Gurt Swanenberg, 2012)


Creating the Void

("Zwart Vierkant" / "Black Surface", 2011) Soms wordt een schilderij heel wat aangedaan als het al een schilderij is, waardoor het verandert in een ander schilderij of in ieder geval een ander soort statement over (schilder)kunst. Evelyn Snoek presenteert bijvoorbeeld een liggend schilderij dat letterlijk is opengevouwen. Het ziet eruit als een slordig vierkant met flappen aan de kanten. Het ziet er ook uit als een voorwerp dat heel wat heeft meegemaakt. Ruwweg was het procedé als volgt: het schilderij is bedekt met lagen verf, waar overheen nog eens een zwarte laag. Daarna is het over de grond gesleept en tenslotte nog een keer zwart afgedekt. En daarvan draagt het de sporen. Het is door al die grove behandelingen op het eerste gezicht een slachtoffer, een schilderij gereduceerd tot een stapeltje onaanzienlijke resten van wat het misschien ooit geweest is of ooit geweest had kunnen zijn – dat weten we niet, we kennen het werk alleen in deze staat. De beschouwer kan het schilderij beklagen, het verkeert in een meelijwekkende conditie. Maar je kunt ook anders redeneren (en kijken): wanneer we ons de essentie van het mens zijn voorstellen weten we misschien niet precies waar we het over hebben, maar ik denk niet dat we dan denken in termen van uitbundige schoonheid, behaagzucht, decoratie, tierelantijnen, toeters en bellen. Dit schilderij is naar alle maatstaven nog steeds een schilderij: verf op een drager. Maar het is niet uitbundig, het wil niet behagen, het leidt niet af van wat het is door decoratie of andere mooimakerij, het is wat het is en een schilderij moet, denk ik heel diep in zichzelf zoeken en graven om zoiets te ontdekken als de essentie van schilderkunst. Het is de vraag of die bestaat en eenduidig is, maar het concept is voorstelbaar, al weten we niets over de vorm behalve dat die waarschijnlijk ‘niet dit, dat of dat’ zal zijn. Dit schilderij heeft de kenmerken van een schilderij en dus is het er één en het toont zich in zijn meest naakte vorm, ontdaan van alles bijzaken: onaanzienlijk in materieel opzicht, maar immaterieel ongebroken (want onbreekbaar). Het is over de grond gesleept, het is zwart gemaakt, het is opengeklapt en nóg is het een schilderij. Je kunt zeggen dat het een gedeconstrueerd schilderij is, maar een gedeconstrueerd schilderij is nog steeds een schilderij, omdat die identiteit nu eenmaal bepaald wordt door de aanwezigheid van twee elementen in relatie tot elkaar: verf en een drager. Als we van de ‘essentie van mens zijn’ verwachten dat die bijvoorbeeld sober, diep en ernstig zal zijn, waarom zouden we een schilderij dat die kenmerken vertoont dan als een slachtoffer beschouwen? Zou er niet eerder sprake kunnen zijn van de viering van de schilderkunst die, nadat haar zo’n beetje alles is aangedaan wat je je maar kunt voorstellen, toch nog steeds schilderkunst blijft? Hoe je het schilderij ook probeert klein te krijgen, kennelijk blijft het overleven. Dat wil zeggen: de kunstenaar voegt door dit gedrag een dimensie toe aan de schilderkunst, dit werk is een afstammeling van het Zwarte Vierkant, in drie dimensies uitgevoerd, en wie daartoe geneigd is kan in de manier waarop dat het geval is, het geweld dat erop is toegepast, een teken van de tijd zien, er is veel gebeurd in de eeuw die verstreken is sinds het oorspronkelijke Zwarte Vierkant en zelfs dat is in één versie al spontaan uit zichzelf gecraqueleerd. Maar zelfs als het schilderij tot ‘bijna niets’ is gereduceerd, zoals in dit geval, levert deze iconoclastische benadering de fundamenten op van een nieuw beeld, zoals in de hele kunstgeschiedenis op destructie altijd weer een nieuw beeld is gevolgd.


("Window", 2011) Een vergelijkbaar verhaal vertelt een ander schilderij, een verticale rechthoek die ooit één beeldvlak moet zijn geweest, waarop voornamelijk evenwijdige horizontale banen zijn aangebracht in twee teruggehouden grijsblauwachtige tinten plus een aantal schijnbaar willekeurige rode vlekken verf. Daarmee wordt automatisch verwezen naar een minimale, seriële en naar een abstract expressionistische traditie, pijlers van het modernisme. Maar die doen nauwelijks nog ter zake, want ongeveer halverwege de hoogte van het werk is het doek uit zijn kader losgesneden zodat de randen van het oorspronkelijke schilderij nu ook als lijst fungeren en het doek dat er ooit inzat naar beneden is omgeklapt en dus zijn achterkant toont en die achterkant is zwart. Zwart als het Zwarte Vierkant, zwart als het gemaltraiteerde schilderij waarover ik het hierboven had. Met andere woorden: letterlijk achter formaliteit en expressie bevindt zich nog een zwart monochroom dat naar voren kan worden gehaald (de achterkant wordt de voorkant) en dáárachter bevindt zich weer de witte muur, dat wil zeggen: de ‘echte’ materiële wereld, of ‘de kunstcontext’, onderdeel van de white cube. Door het wegsnijden van het doek ter plekke blijft een soort raam over waardoor we ‘niets’ zien, dat wil zeggen: bijna niets, want een witte muur is bepaald niet niets, je kunt je er te pletter tegen lopen.

Tekst: Philip Peters
Tentoonstelling: Creating the Void (2011)

www.creatingthevoid.nl


Met dank aan Stroom Den Haag             Fotografie Jhoeko